Zmiany w sposobie reagowania na bodźce otoczenia są na prawdę bardzo często zauważalne dopiero w codziennych, powtarzalnych sytuacjach, kiedy widać, jak organizm radzi sobie z dźwiękami, ruchem czy dotykiem. W takich ustaleniach integracja sensoryczna opisywana jest jako proces łączenia informacji płynących z różnych zmysłów i nadawania im znaczenia w układzie nerwowym. W praktyce nie zawsze przebiega to w sposób równy, ponieważ różnorakie osoby mogą przeciwnie odbierać te same bodźce, co wpływa na ich zachowanie w środowisku domowym, szkolnym czy społecznym.
Na prawdę często dopiero obserwacja dłuższego odcinka czasu pozwala zauważyć powtarzające się wzorce reakcji.
W kontekście edukacyjnym i szkoleniowym pojawia się pojęcie akademia integracji sensorycznej, które odnosi się do miejsca albo struktury przekazywania wiedzy związanej z tym obszarem. W praktyce tego rodzaju środowiska zajmują się zarówno omawianiem teorii, jak i analizą przykładów z zwykłego funkcjonowania (sprawdź: zapis na studia integracja sensoryczna). Ważnym elementem jest tu umiejętność łączenia wiedzy ogólnej z obserwacją konkretnych sytuacji, ponieważ dopiero takie zestawienie daje możliwość dużo lepiej zrozumieć, jak przebiega przetwarzanie bodźców w różnych ustaleniach. Z doświadczenia wynika, że sama teoria bez odniesienia do praktyki na prawdę często pozostaje zbyt abstrakcyjna, aby w pełni oddać złożoność tego procesu.
W normalnym funkcjonowaniu dzieci i dorosłych trudności w obszarze integracji sensorycznej mogą przejawiać się w bardzo różny sposób, od nadwrażliwości na dźwięki po potrzebę intensywniejszych bodźców ruchowych. W praktyce znaczy to konieczność zwracania sugestie na detale, które na 1szy rzut oka mogą wydawać się nieistotne. Często dopiero ranking kilku obserwacji pozwala zauważyć powtarzający się schemat zachowań (sprawdź również informacje na stronie: terapia integracja sensoryczna dla nauczycieli). Takie podejście wymaga cierpliwości i systematyczności, ponieważ pojedyncze sytuacje nie za każdym razem dają pełny obraz.
W miarę zdobywania doświadczenia coraz wyraźniej widać, że integracja sensoryczna nie jest zjawiskiem jednorodnym i może konwertować się w współzależności od warunków otoczenia a także indywidualnych cech osoby. Różnice w reakcjach bywają subtelne, niemniej jednak mają znaczenie w zwyczajnym funkcjonowaniu, w szczególności w sytuacjach wymagających koncentracji albo przebywania w środowisku o wielkiej liczbie bodźców. Z tego powodu analiza zachowań w tym obszarze opiera się na długotrwałej obserwacji i porównywaniu różnych sytuacji, a nie na pojedynczych przypadkach.
Zobacz więcej: akademia integracji sensorycznej.