Zmiana codziennego funkcjonowania po chorobie, urazie albo dłuższym leczeniu na prawdę bardzo często wymaga dopasowania wielu sekcji życia. Poza działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może mieć także powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami a także samodzielności w wykonywaniu zwyczajnych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.
W praktyce nie ogranicza się wyłącznie do ćwiczeń czy terapii, niemniej jednak dotyczy też edukacji radzenia sobie ze zmianami, które pojawiają się po przebytych problemach zdrowotnych.
Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w współzależności od wieku, sposobności organizmu a także indywidualnej sytuacji danej osoby. W pewnych sytuacjach największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do zwykłego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie albo trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich przypadkach ważne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych możliwości. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.
W ramach różnych form wsparcia wykorzystywane są między innymi sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą konkretny program usprawniania z w pewnych sytuacjach przeznaczonym na odpoczynek i modyfikację zwyczajnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje oraz aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór adekwatnej formy pobytu zależy między innymi od rodzaju schorzenia, zaleceń medycznych a także zakresu niezbędnej pomocy. Oczywiście nie każdy program będzie świetny dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobności udziału w konkretnych zajęciach.
Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy kształtowaniu codziennych zajęć. W takich przypadkach zwraca się uwagę nie tylko na sprawność fizyczną, ale też na kondycję psychiczną, możliwość kontaktu z innymi osobami oraz stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się nawet u osób z podobnym rozpoznaniem.
Warto zobaczyć: rehabilitacja społeczna.