Organizacja sprzedaży przejazdów wymaga uwzględnienia wielu elementów, które na 1szy rzut oka mogą wydawać się niewiele ważne. Jednym z nich jest sposób przygotowania dokumentów potwierdzających opłatę za transport. Bilety komunikacyjne pełnią nie tylko i wyłącznie funkcję informacyjną, niemniej jednak też stanowią podstawę do sprawdzenia rodzaju zakupionej usługi i czasu, w którym można z niej skorzystać.
Ich konstrukcja zależy od systemu taryfowego, rodzaju przewoźnika oraz wykorzystywanych urządzeń. Całkiem inaczej projektuje się bilety jednorazowe, a zupełnie inaczej okresowe, na których musi wyszukać się więcej danych. W sytuacji tych drugich istotne jest w głównej mierze oznaczenie terminu ważności, rodzaju uprawnienia a także ewentualnych ograniczeń dotyczących przejazdu. Układ informacji powinien odpowiadać rzeczywistemu sposobowi użytkowania dokumentu, ponieważ pasażer i osoba kontrolująca na prawdę często mają niewiele czasu na jego sprawdzenie.
Przygotowanie takich materiałów wymaga implementacji technologii produkcji do ich późniejszego wykorzystania. Druk biletów może być realizowany na różnorakich rodzajach papieru, przy wykorzystaniu metod pozwalających na zyskanie określonej trwałości i dokładności nadruku. Nie każdy materiał sprawdzi się w urządzeniach automatycznych. Zbyt gruby papier może powodować kłopoty z podawaniem, jednakże podłoże o niewłaściwej strukturze może utrudniać nanoszenie oznaczeń. W praktyce znaczenie mają również wymiary arkuszy, sposób cięcia a także rozmieszczenie perforacji, o ile dokument ma być odrywany z większego bloczka. Przy projektowaniu trzeba przewidzieć marginesy technologiczne, ponieważ elementy umiejscowione zbyt blisko krawędzi mogą zostać częściowo ucięte. Osobnego sprawdzenia wymagają numery seryjne, kody kreskowe i inne oznaczenia odczytywane przez skanery. Nawet niewielkie przesunięcie nadruku może wpłynąć na prawidłowość odczytu.
W sytuacji dokumentów wykorzystywanych do rozliczania przejazdów istotne pozostaje także ograniczenie sposobów ich nieuprawnionego kopiowania. Z tego względu wykorzystuje się druk zabezpieczony, w którym projekt graficzny i rodzaj podłoża mogą zawierać dodatkowe elementy utrudniające wykonanie imitacji. Rozwiązania tego typu obejmują w głównej mierze specjalne wzory tła, mikroelementy graficzne, znaki widoczne pod określonym kątem czy oznaczenia nanoszone przy użyciu wybranych rodzajów farb. Nie wszystkie metody są odpowiednie dla każdego rodzaju biletu. Przy ich wyborze należy uwzględnić zarówno koszt utworzenia, jak i sposób weryfikacji dokumentu w trakcie testom. Zabezpieczenie powinno być możliwe do sprawdzenia przy użyciu dostępnych narzędzi albo poprzez zestawienie z ustalonym wzorem. Ważne jest też zachowanie iteracyjności między kolejnymi seriami, ponieważ zmiany w wyglądzie lub rozmieszczeniu oznaczeń mogą utrudniać rozpoznawanie nietuzinkowych sztuk.
Na sposób przygotowania biletów wpływa również rozwój systemów elektronicznych, które zmieniają zakres informacji umieszczanych na papierowych dokumentach. Coraz częściej papierowy nośnik może zawierać kod pozwalający powiązać go z danymi zapisanymi w systemie sprzedaży. W tak zaistniałej okoliczności sam nadruk nie jest jedynym źródłem informacji o uprawnieniu do przejazdu. Znaczenie ma zgodność kodu z bazą danych oraz poprawne działanie urządzeń stosowanych do jego odczytu. Przygotowanie projektu wymaga zatem współpracy warstwy graficznej z rozwiązaniami informatycznymi. Przed rozpoczęciem produkcji sprawdza się między innymi kontrast skryptów, ich wielkość i położenie względem pozostałych elementów. Należy także uwzględnić warunki, w jakich bilety będą przechowywane i używane. Wilgoć, zagniecenia czy ścieranie powierzchni mogą zmodyfikować wygląd nadruku, a tym samym wpłynąć na możliwość odczytania zawartych w nim danych.
Warto zobaczyć: bilety komunikacyjne.